¤ نوشته شده در ساعت ۸:٢٢ ‎ب.ظ توسط hamed arab

من برگشتم

 

عشق جاده ایست بی انتها

همه مي گويند كه اسير سراب چشمانت شده ام ...

همه مي گويند اسير تارهاي بافته احسا ست شده ام...

همه مي گويند و باز هم مي گويند كه قلبم را در سراب گم كرده ام

 و روزي مرا در بازار عشاقت به قيمت يك لبخند مرا خواهي فروخت

 ولي من تنها به چشمانت سياهت نگاه مي كنم تا پاسخ سوالهايم در

نگاهت بيابم

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

اگه چشمات بگن آره ...

 

  رخت هر جنگ و می پوشم

             کوه و میذارم رو دوشم

                     موج و از دریا میگیرم

                             شیرهء سنگ و میدوشم

                                     میارم ماه و تو خونه

                                              می گیرم باد و نشونه

                                                     همه خاک زمینو

                                                            می شمُرم دونه به دونه

                                                                اگه چشمات  بگن آره

                                                                هیچ کدوم کاری نداره 

                                                              دنیارو کولم میگیرم

                                                     روزی صد دفعه می میرم

                                              میکَنم ستاره هارو

                                     جلوی چشات میگیرم

                           چشات حرمت زمینه

                     یه قشنگ نازنینه

           تو اگه بخوای نذارم

     هیچ کسی تورو ببینه

 اگه چشمات بگن آره

 هیچ کدوم کاری نداره

        چشم ماه و در میارم

                یه نورده بون میذارم

                       عکس چشمت و میگیرم

                               جای چشم اون میذارم

                                        آفتاب و بَرِش میدارم

                                               واسه چشمات در میذارم

                                                      از چشات آینه میسازم

                                                              با خودم برات میارم

                                                                 اگه چشمات بگن آره

                                                                هیچ کدوم کاری نداره

آلبوم جديد شادمهر برای دانلود

S o n g	T r a c k
Aghoosh	1
Angize	2
Bi to	3
Bia Inja	4
Mahal	5
Mandegar	6
Mikhastamet	7
Oone Oone	8
Pop Corn	9

تو بگو چگونه باور كنم ؟!

*ديگر زمين تهي ست*

*اي هميشه خوب*

***

 

از جدايي

در‌آمد

چگونه باز به ماتم نشست خانه ما
هزار نفرين باد
 به دستهاي پليدي
 كه سنگ تفرقه افكند در ميانه ما

1

من آفتاب درخشان و ماه تابان را
بهين طراوت سرسبزي بهاران را
زلال زمزمه روشنان باران را درود خواهم گفت
 صفاي باغ و چمن دشت و كوهساران را
 و من چو ساقه نورسته بازخواهم رست
و درتمامي اشيا پاك تجريدي
وجود گمشده اي را
 دوباره خواهم جست

2

 تو را چه مي رسد اي آفتاب پاك انديش
 تو را چه وسوسه از عشق باز مي دارد ؟
 كدام فتنه بي رحم
 عميق ذهن تو را تيره مي كند از وهم ؟
شب آفتاب ندارد
 و زندگاني من بي تو
چو جاودانه شبي
 جاودانه تاريك است
 تو در صبوري من
 اشتياق كشتن خويش
 و انهدام وجود مرا نمي بيني
 منم كه طرح مودت به رنج بي پايان
و شط جاري اندوه بسته ام اما
تو را چه وسوسه از عشق باز مي دارد ؟
 تو را چه مي رسد اي آفتاب پاك انديش؟
ز من چگونه گريزي
تو و گريز از خويش ؟
به سوي عشق بيا
 وارهان دل از تشويش

3

تو را صدا كردم
تو عطري بودي و نور
تو نور بودي و عطر گريز رنگ خيال
 درون ديده من ابر بود و باران بود
صداي سوت ترن
 صوت سوگواران بود
 ز پشت پرده باران
 تو را نمي ديدم
 تو را كه مي رفتي
مرا نمي ديدي
 مرا كه مي ماندم
 ميان ماندن و رفتن
حصار فاصله فرسنگهاي سنگي بود
غروب غمزدگي
 سايه هاي دلتنگي
تو را صدا مردم
 تو رفتي و گل و ريحان تو را صدا كردند
 و برگ برگ درختان تو را صدا كردند
 صداي برگ درختان صداي گلها را
سرشك ديده من ناله تمنا را
 نه ديدي و نه شنيدي
يرن تو را مي برد
 برن تو را به تب و تاب تا كجا مي برد؟
و من خصار فاصله فرسنگهاي آهن را
غروب غمزده در لحظه هاي رفتن را
 نظاره مي كردم
 

4

 كوير تشنه باران است
 حميد تشنه خوبي
به من محبت كن
 كه ابر رحمت اگر در كوير مي باريد
 به جاي خار بيابان بنفشه مي روييد
 و بوي پونه وحشي به دشت بر مي خاست
 چرا هراس چرا شك ؟
 بيا كه من بي تو
 درخت خشك كويرم كه برگ و بارم نيست
اميد بارش باران نوبهارم نيست

5

غروب مژده بيداري سحر دارد
غروب از نفس صبحدم خبر دارد
 مرا به خويش بخوان همنشين با جان كن
مرا به روشني آفتاب مهمان كن
 پنهسايه من باش
 و گيسوان سيه را سپرده دست نسيم
حجاب چهره چون آفتاب تابان كن
شب سياه مرا جلوه اي مرصع بخش
دمي به خلوت خاص خلوص راهم ده
به خود پناهم ده
 كه در پناه تو آواز رازها جاري ست
 و در كنار تو بوي بهار مي آيد
سحر دميد
 درون سينه دل من به شور و شوق تپيد
 چه خوش دمي ست زماني كه يار مي آيد

6

 چرا نمي گويد
 كه آن كشيده سر از شرق
 آن بلند اندام
 سياه جامه به تن دلبر دلبر آن شير
نويد روز ده آن شب شكاف با تدبير
ز شاهراه كدامين ديار مي آيد
و نور صبح طراوت
 بر اين شب تاريك
چه وقت مي تابد ؟
 در انتظار اميدم
 در انتظار اميد
طلوع پاك فلق را
 چه وقت آيا من
 به چشم غوطه ورم در سرشك
 خواهم ديد ؟
بيا كه ديده من
 به جستجوي تو گر از دري شده نوميد
 گمان مدار كه هرگز
 دري دگر زده است
 سپيده گر نزده سر بيا بلند اندام
 كه از سياهي چشمم سپيده سرزده است

7

 سرود سبز علفها
نسيم سرد سحرگاه
 صفاي صبح بهاران
ميان برگ درختان
 و خاك و نم نم باران
 و عطر پاك خاك
و عطر خاك رها روي شاخه نمناك
 و قطره قطره باران بود
به روي گونه من
 خيس بودم از باران
كه مي شكفت
 گل صداقت صبح از ميان نيزاران
 تمام باغ و فضا سبز
دشت و دريا سبز
در آن دقايق غربت
ميان بيم و اميد
 حرير صبح مرا لحظه لحظه مي پوشيد
در آن تجلي روح
 نگاه مي كردم
 به آن گذشته دردآلود
به آن گذشته خوش آغاز
به آن گذشته بدفرجام
به قلب سنگي آن مرمر بلند اندام
زلال زمزمه از چشم لبم روييد
صفاي باطن من در ميان زمزمه بود
صداي بارش باران كه نرم مي باريد
و ناز بارش ابري كه گرم مي باريد
 و در طراوت هر قطره قطره باران
در آن تلالو سبزينه
 در علفزاران
فروغ طلعت صبح آن طلوع صادق را ستايشي كردم
رها نسيم سبك سير سبزه زاران بود
 زلال زمزمه ها بود
سپيده بود و نرم باران بود
سپيده بود و من و ياد با تو بودنها
 سپيده چون تو گل تارك بهاران بود

8

دوباره شب شد و با من
حديث بيداري
گذشته بود شب از نيمه من ز هشياري
 و پلكهاي تو اين حاجبان سحر مبين
 چو پرده هاي حريري برآفتاب افتاد
 در آن شب تاري
 نسيم از سر زلف تو
بوي گل آورد
شب از طراوت گيسوي تو نوازش يافت
 به وجد آمدم از آن طراوت و خواندم
 به چشمهاي سياهت كه راحت جانند
 به آن دو جام بلور
آن شراب بي مانند
به آن دو اختر روشن
 دو آفتاب پر از مهر
به آن دو مايه اميد
 به آن دو شعر شرر خيز
 آن دو مرواريد
مرا ز خويش مران
 با خود آشنايي ده
 مرا از اين غم بيگانگي رهايي ده
 بيا
بيا و باز مرا قدرت خدايي ده

9

چه روزهايي خوب
كه در من و تو گل آفتاب مي روييد
به شهر شهره شعر و شراب مي رفتيم
به كشهكشان پر از آفتاب مي رفتيم
قلندرانه
 گريبان درديه تا دامن
به آستانه حافظ
خراب مي رفتيم
و چشمهاي تو با من هميشه مي گفتند
رها شو از تن خاكي
از اين خيال كه در خيل خوابهاي داري
 مرا به خواب مبين
 بيا به خانه من
 خوب من
 به بيداري
به اين فسانه شيرين به خواب مي رفتيم
 و چشمهاي سياهت سكوت مي آموخت
ز چشمهاي سياهت هميشه مي خواندم
به قدر ريگ بيابان دروغ مي گويي
درون آن برهوت
 اين من و تو ما مبهوت
 فريب خورده به سوي سراب مي رفتيم

 

 

به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است.
هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد
نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويد

خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ
در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست.

به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ
نقشه يي شيطانيست
در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ
حيله پنهانيست

زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ
هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست
پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ
هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟